Memoo

Zand en water – modder in Meijel

In dit deel van Nederland bestond de verdedigingslinie voor een gedeelte uit kanalen en rivieren. Versterkt met mijnenvelden en bunkers werd de zogeheten Peel-Raamstelling sinds najaar 1939 permanent bemand door het gemobiliseerde Nederlandse leger. Op enkele honderden meters van elkaar lagen kleine betonnen voorposten, de zogenaamde kazematten, en westelijk daarvan de Nederlandse hoofdmacht.

Hier in Meijel maakte de stelling een knik waar het Kanaal van Deurne uit het noorden aansluit op de Noordervaart uit het westen. De Nederlandse generaal Winkelman onderkende de kwetsbare situatie tijdig. Zou deze hoekpositie prijsgegeven worden bij een Duitse aanval, dan was de Peel-Raamstelling in één klap onschadelijk gemaakt. Daarom werden hier zeven bunkers vlak bij elkaar gebouwd en werden er in de omgeving kanonnen opgesteld.

Het mocht allemaal niet baten. Mede omdat bij Mill de Duitse krijgsmacht meteen al op dag één een bres had geslagen in de Peel-Raamstelling werden de Nederlandse soldaten diezelfde dag nog teruggetrokken. De stelling hier in Meijel had nauwelijks strijd gezien.

Dat zou overigens in oktober 1944 nog wel anders worden. De ligging van Meijel maakte het tot inzet van een krachtmeting. Het lag op de belangrijkste oost/west-route door de zompige Peel en er werd wekenlang hevig om gevochten. Maar half november was de zware strijd om de Peel voorbij.

Van het Nederlandse bruggenhoofd uit 1940 bleven hier nog vijf bunkers over, minder dan één voor elke aanvalsgolf die tussen 1940 en 1944 over dit moerassige gebied spoelde.

Terug naar Memoo overzicht

© copyright Liberty Park, Overloon 2012